#monograficos #arquitectura | TC 149 | Barozzi Veiga : arquitectura 2011-2021

Barozzi Veiga : arquitectura 2011-2021 / director = director, Ricardo Merí de la Maza.
Valencia : General de Ediciones de Arquitectura, 2021.
266 p. : il.
Serie: TC Cuadernos. Dédalo ; 149.
Ed. bilingüe español – inglés.
/ ES / EN / Monográficos / Arquitectura – Siglo XXI – España / Barozzi Veiga

📕 Ed. impresa: ISBN 9788417753269
Cita APA-7: Merí de la Maza, Ricardo (dir.) (2021). Barozzi Veiga : arquitectura 2011-2021. General de Ediciones de Arquitectura.
ehuBiblioteka BCG Referencia A-72(082) *TCT/149
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1249019434

[.es] Esta monografía recorre la última década de producción del estudio Barozzi Veiga. Se recogen 18 proyectos en 266 páginas que muestran lo mejor de la trayectoria internacional de estos arquitectos a través de las obras finalizadas y las que están por venir resultado de concursos en los que siempre destacan gracias a su capacidad, más allá de resolver un problema, de condensar la esencia y el carácter de un proyecto para construir un nuevo lugar mental. La obra de Barozzi y Veiga, ajena a cualquier pertenencia explícita a corrientes o escuelas de arquitectura contemporánea, debe leerse como una respuesta original a una necesidad genuina de devolver al lenguaje arquitectónico un papel hablante, capaz de dar voz a instancias de permanencia en el tiempo, de representatividad también a veces puramente simbólica, pero sobre todo de intensa interpretación de los caracteres de las ciudades y paisajes con los que se pone en dialogo.

#books #townplanning | Berlin : city without form : strategies for a different architecture

Berlin : city without form : strategies for a different architecture / Philipp Oswalt with Anthony Fontenot.
Berlin : DOM Publishers, 2020.
159 p. : il.
Serie: Basics ; 99.
/ EN / Libros / Berlín (Alemania ) / Ciudades – Renovación / Urbanismo – Alemania / Urbanismo – Aspecto social

📘 Ed. impresa: ISBN 9783869222745
Cita APA-7: Oswalt, Philipp, & Fontenot, Anthony (2021). Berlin : city without form : strategies for a different architecture (Ser. Basics, 99). DOM.
ehuBiblioteka BCG A-711.4(430) BER
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1240789088

[.es] Berlin was shaped by the events of the twentieth century in a process of “automatic urbanism.” More than any other metropolis, the city absorbed the forces of that epoch ― modernity, fascism, two world wars, Stalinism, socialism, the Cold War, revolt, capitalism ― and gave them form. This book shows how even today, opposed ideological, political, economic, and military forces continue to produce unplanned structures and activities and urban phenomena beyond the categories of urban design and architecture that conceal rich potential. Berlin reveals particularly clearly phenomena that have shaped urban development in the twentieth century in other places as well: conglomeration, collision of borders, ­destruction, void, mass, metabolism, and simulation. The present book, which caused a sensation when first published in German twenty years ago, is now being published in English for the first time. Its surprising and informative analysis of ­Berlin as a prototype of the modern city destroys the ideologies of heroic modernity as well as the new nationalisms and shows how the modern city “as found” can become the point of departure for new forms of context-specific architecture and urban planning.

#libri #urbanistica | La città aperta : storia delle teorie urbanistiche moderne

La città aperta : storia delle teorie urbanistiche moderne / Francesco Finotto.
Venezia : Marsilio, 2001.
239 p., [32] p. de lám. : il.
/ IT / Libros / Urbanismo - Historia

📘 Ed. impresa: ISBN 9788831778510
Cita APA-7: Finotto, Francesco (2001). La città aperta : storia delle teorie urbanistiche moderne. Marsilio.
ehuBiblioteka BCG A-711.4(091) CIT
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1123895509

[.it] L'idea che il benessere sociale si radichi nella libertà di ciascuno di utilizzare il proprio bene economico come meglio crede, che tutto il suolo sia ugualmente e naturalmente edificabile, che ogni limitazione di questo diritto naturale debba essere legittimata e indennizzata si pone in radicale opposizione con la natura della città che è fatta di differenze spaziali profonde, di laceranti segregazioni funzionali e tipologiche tra spazio costruito e non costruito, tra tipologie edilize intensive e estensive, tra utilizzi ammessi e vietati. La storia dell'urbanistica moderna è la storia di questo conflitto, delle teorie chiamate a dirimerlo, delle politiche destinate a gestirlo.

#libri #paesaggistica | Progettare la natura : architettura del paesaggio e dei giardini dalle origini all'epoca contemporánea

Progettare la natura : architettura del paesaggio e dei giardini dalle origini all'epoca contemporánea / Franco Panzini.
Bologna : Zanichelli, 2005.
xii, 372 p. : il.
/ IT / Libros / Arquitectura del paisaje / Jardines – Arquitectura – Historia / Jardines – Historia

📘 Ed. impresa: ISBN 9788808075291
Cita APA-7: Panzini, Franco (2005). Progettare la natura : architettura del paesaggio e dei giardini dalle origini all'epoca contemporanea. Zanichelli.
ehuBiblioteka BCG A-712(091) PRO
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/928663753

[.it] Dalle linee di Nazca al parco di Versailles, dai giardini di Kyoto al Central Park di New York e ai quartieri verdeggianti del novencento questo volumen propone un percorso che attraversa cintinenti ed epoche per rintracciare i momenti salienti delle tante modalita espressive dell'architettura del paesaggio.

Franco Panzini è architetto e docente di paesaggistica in numerose università italiane e, come sa chi ha qualche esperienza di insegnamento accademico in questa temperie culturale afflitta da corsi sempre più brevi, spesso ci si ritrova a non avere strumenti adeguati per accompagnare lo studio affannato dei propri allievi. I testi classici di riferimento sono, infatti, ormai troppo complessi o richiedono integrazioni che il ritmo concitato rende proibitive. Molti docenti predispongono dispense; c’è chi progetta grandi affreschi di sintesi che non scriverà mai. Bisogna dare atto al Nostro di essersi cimentato - e, direi, esserne uscito vincitore - in una vera e propria impresa: condensare in 341 pagine di testo scorrevole e pieno di illustrazioni mai banali la storia della costruzione del paesaggio, alla scala territoriale così come nella dimensione circoscritta del giardino, dalle origini all’epoca contemporanea. Al di là delle varie teorie critiche che fissano la nascita della percezione estetica del paesaggio in momenti diversi – che sia l’ascesa al Mont Ventoux di Petrarca o la loggia sulla Val d’Orcia di papa Piccolomini a Pienza o altro – l’autore precisa che fin dall’antico colpisce la bellezza dei grandi spazi, resi regolari dal lavoro dell’uomo che presto ne delimita una parte per colmarla di ulteriori attenzioni – il giardino - e poter trarne un godimento supplementare. E in un dialogo serrato fra le due scale di intervento sono impostati i 10 capitoli che compongono il volume, mentre innerva il racconto che procede in ordine cronologico un’altra importante polarità. Infatti, le vicende della cultura d’occidente, fra vecchio e nuovo mondo, si arricchiscono – credo per la prima volta in modo così sistematico all’interno di un’opera simile per fisionomia e target – di ampi capitoli sulla storia del paesaggio e del giardino orientale, distinguendo spesso fra le varie aree di cui si compone questo vasto mondo spesso solo superficialmente conosciuto. Ne esce un contrasto sintomatico talvolta di opposti modi di intendere lo spazio, come nel caso del capitolo (il sesto) sui grandi giardini di stato europei improntati a criteri scenografici e regolati da assialità e punti di vista all’infinito a cui segue l’excursus sulle realtà asiatiche (cambogiane, cinesi, giapponesi) con tutt’altro assito filosofico a supporto che si traduce in ambientazioni sempre varie ove predominano la linea curva (che devia l’apporto negativo delle influenze dannose che corrono in linea retta) e orizzonti limitati per non dispendere le forze benefiche e preservare la buona fortuna degli abitanti. L’attenzione dell’autore si è rivolta anche a fornire un ulteriore supplemento di informazioni per ampliare le conoscenze relativamente alle essenze utilizzate in quell’area o in quella temperie culturale “mostrando come proprio i grandi parchi o i giardini specializzati e gli orti botanici abbiano giocato un ruolo strategico nella diffusione delle piante al di fuori della loro area d’origine”. Infine, a completare il quadro e a supporto di ogni capitolo, non manca mai un riferimento alla cultura editoriale attorno al tema del disegno del paesaggio con incursioni nella trattatistica e nella pubblicistica più significativa per testimoniare esempi spesso non più visibili, ma talvolta anche per svelare il lavoro dello storico che all’osservazione e percezione dello spazio vissuto accompagna inevitabilmente, nel suo lavoro di ricostruzione, il ricorso alle fonti documentarie. Va rilevato l’ ottimo equilibrio fra la natura didattica dell’opera, con la necessaria e conseguente veste editoriale economica, e la ricchezza in immagini (foto, disegni, ma anche grafici esplicativi) e in apparati, costituiti da un glossario dei termini disciplinari, la cui conoscenza mai va data per scontata, seguito da una bibliografia di riferimento suddivisa per grandi temi ad orientare ed agevolare la ricerca.

#books #architecture #construction | Booming bamboo : the (re)discovery of a sustainable material with endless possibilities

Booming bamboo : the (re)discovery of a sustainable material with endless possibilities / Pablo van der Lugt.
Naarden, Netherlands : Materia Exhibitions B. V., 2017.
208 p. : il.
/ EN / Libros / Arquitectura sostenible / Bambú / Materiales

📘 Ed. impresa: ISBN 9789082755206
Cita APA-7: Lugt, Pablo van der. (2017). Booming bamboo : the (re)discovery of a sustainable material with endless possibilities. Materia Exhibitions B. V.
ehuBiblioteka BCG A-691.11 BOO
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1148210123

[.en] If we only let the facts speak, we have insufficient logic to gather the attention for bamboo it so much deserves. Facts are solid, since a social housing project with bamboo can provide shelter, while the land required to grow and harvest the bamboo will be cleansed and supply drinking water to the same community, offering a never-ending cycle of carbon sequestration. But facts alone will not tip the balance: we must also open our hearts. This is why we need more bamboo ambassadors who speak from their deeper inside, who communicate through the Universe, and who ensure that tangible products are made available and can be enjoyed, both in function and with sight. Pablo van der Lugt is one of the unique players in this field. With his doctorate and engineering degrees, he incorporates the scientific perspective, but he also recognizes the wealth of bamboo beyond its mere functionality. Pablo starts from the hard facts of our predatory consumption patterns and the pervasive resource scarcity we are facing. Then he guides us through the technical details and finally opens up a world that is not only pleasing and soothing, it clearly embodies solutions our societies urgently need.

#liburuak #arkitektura | Joseph Hiriart, Art Déco-aren maisu : arkitektura-bidaia Lapurditik Tunisera (1925-1936) / Lauren Etxepare

Joseph Hiriart, Art Déco-aren maisu : arkitektura-bidaia Lapurditik Tunisera (1925-1936) / Lauren Etxepare.
Bilbao : UPV-EHU, 2020.
99 p. : il.
Serie: Arte Textos ; 8.
/ EUS / Libros / Arquitectura – País Vasco / Art deco (Arquitectura) / Joseph Hiriart

📘 Ed. impresa: ISBN 9788413191690
Cita APA-7: Etxepare Igiñiz, Lauren (2020). Joseph Hiriart, art déco-aren maisu : arkitektura-bidaia Lapurditik Tunisera (1925-1936). UPV-EHU.
ehuBiblioteka BCG A-72HIRIART JOS
https://ehu.on.worldcat.org/oclc/1202604096

[.eus] Tunisiako iparraldean kokatzen da Tunis. Kartago antzinaroko hiritik hurbil eta Siziliako itsasertzetik 150 bat itsas miliara. Mendebaldean, bere Medinaren bizkarretik, Sebkha Sedjoumi lakua dauka, eta ekialdetik, Bahira zingira, zeina bere muturrean irekitzen baita Goletako kanalaren bidez, Tunisko golkoarekin eta Mediterraneo itsasoarekin bat egiteko. Bi hiri hartzen ditu bere baitan: Medina arabiarra eta hemeretzigarren mendetik aurrera zingira-lurren gainean eraikiriko hiri europarra. Azken honi Frantziaren enbaxadak eman zion hasiera 1862an. Enbaxada eta Medina lotzeko, Promenade de la Marine pasealekuaren lehen zatia zabalduko zen laster. 1881ean, herrialdea Frantziaren menpeko Protektoratua bilakaturik, bizkortu egin zen hiri kolonialaren eraikuntza, zoru-azalera handi bat irabaziz eta zingira-lurrak drainatuz eta betez. Promenade de la Marine zena, Avenue de Paris deituko zen aurrerantzean, eta pasealekuaren gainerako zatiak berriz, Avenue Jules Ferry izena hartuko zuen, Frantziaren kolonialismoaren aitzindariari omen eginez. Frantziarren agindupean baina italiar komunitatearen bultzadaz, hiri europar handi bat sortuko zen, Medinaren antitesi baten gisara: hala nola Medina harresien barneko hiri gotor eta kale bihurriz osaturikoa zen, hiri europarra kuadrikula garbi baten arabera izango zen antolatua.

Hemeretzigarren mendean, Art Nouveau estiloa izango zen nagusi; Gerla Handiaren ostean (1914-1918), aldiz, aniztasun estilistikoa izango zen araua; han eta hemen, era guztietako eraikin ederrak altxatuko ziren: eklektizistak, arrazionalistak, orientalistak edo Art déco estiloan egindakoak. Multzo horretan, bada zuzenean deitzen gaituen arkitektura-lan sorta bat: Joseph Hiriart baionarrak (1888- 1946), noiz Parisko bulegotik, noiz Tunisko Bretainia kaleko bulegotik, proiektaturiko hainbat eraikin: Jules Ferry etorbideko etxebizitza blokea (1930), Assurances Génerales etxebizitza blokea (1934), Carnot Lizeoaren zabalpena (1935), eta Schwich et Baizeau eraikina (1936); Art déco estiloan den-denak.

Liburu honek arkitektura-bidaia egiten du, zeina Hiriartek Lapurdin egindako lanetatik abiatzen baita, eta Tunisko hiriko lanekin amaitzen. Azken hauei dagokienez, ikuspuntu bikoitz batetik erreparatzen die: alde batetik, kolonialismoaren emaitza eta arabiar hiriaren azpiratze prozesuaren lekuko diren neurrian; eta beste aldetik, arkitektura arrazionalistaren eta Art Déco arkitekturaren artean bizi izandako gatazkaren erakusgarri diren aldetik.

👤 Lauren Etxepare (Irun, 1972). Euskal Herriko Unibertsitateko Arkitektura Goi Eskola Teknikoan egin zituen ikasketak, 2000. urtean amaituta. 2002an hasi zen irakasle, eskola hartan bertan, eraikuntza arloko ikasgaiak ematen. 2008an amaitu zituen doktorego-ikasketak unibertsitate berean. Irakasle Agregatua da 2012az gero, eta Arkitektura Saileko Zuzendaria izan zen (2010-2015). Gaur egun Arkitekturaren Oinarrietako Graduan da irakasle, eta baita bi masterretan ere: Arkitektura Masterrean, eta Eraikitako Ondarearen eta Eraikinen Birgaitze, Zaharberritze eta Kudeaketa Masterrean; azken honi loturiko Doktorego programan ere, tesi-zuzendari jardundakoa da.

Eraikuntza sistemen inguruan ikertu izan du: Donostiako zabalguneko etxeen eraikuntza eta narriadura, Marcel Breuer eta kideek Baionako ZUP auzunea eraikitzeko baliaturiko sistemak, eta zer nola eraiki izan ziren, gurean, hogeigarren mendeko etxeak. Badu, nolanahi ere, bigarren ikerketa-ildo bat: hogeigarren mendeko arkitekturaren historia; horren baitan argitaratu zuen “Luis Vallet de Montano (1894-1982). Arkitekturaren ertzak eta mugak” liburua (Fernando García Nieto-rekin batera, Euskal Herriko Arkitektoen Elkargoak 2015ean argitaratua). Bigarren ildo honi zor zaio esku artean duzun liburua. Egileak seihileko sabatikoa eskaini zion Hiriartek Tunisen egindako lanak ikertzeari, eta 2019ko otsailean egon zen Tunisian, etxeak bertatik bertara aztertzen eta artxibategietan arakatzen.

Irudia: Campusa / Lauren Etxepare

 

📎 Lauren Etxepare: «Euskal Herriko Art Décoaren giltzarria Joseph Hiriart arkitektoa da».
UPV-EHU, Campusa, 2021-04-15
https://www.ehu.eus/eu/-/art-d%C3%A9co-biarritzetik-tunisera-joseph-hiriartekin

Lauren Etxeparek, Arkitektura Goi Eskola Teknikoko irakasleak, 'Joseph Hiriart, Art Déco-aren maisu. Arkitektura-bidaia Lapurditik Tunisera (1925-1936)' lana idatzi du, kontinentez gaindiko bidaia bat, Lapurdiko sortzailearen ondarean barrena.

G.- Joseph Hiriartek apaizgaitegi batean hasi zituen ikasketak, eta uste osoko katoliko fededuna zen. Horrek ba al du zerikusirik hiri arabiar batean, Tunisiako hiriburuan, bere arkitektura aztarna uzteko irrikarekin?

E.- Bai, hala uste dut. Ez nuke esango arrazoi nagusia denik, funtsean lan bila joan baitzen. Alabaina, uste dut pizgarri bat izan zela, katoliko suharra izanda: nora joan lan bila, eta musulmanen herrialde batera, Tunisiara, non katolizismoak bertan errotzeko ahalegin betean ziharduen. Horren seinale da 1930ean Kartagon egindako Biltzar Eukaristikoa. Hiru urte lehenago, 1927an, Jean Verdier Parisko artzapezpikuak gutun bat idatzi zion Hiriarti, baionarrak Tunisko eliza berri baten proiektua egitea nahi zuela adieraziz, baina proiektuak ez zuen aurrera egin. Nolabait esateko, proiektu berriak bereganatzera ez ezik, misio lurralde batera joan zen.

G.- 1905ean, Bordeleko Arte Ederren Eskolan ikasten hasi zen eta, gerora, Baionako Udalaren beka bati esker, Parisko École des Beaux Arts ikastetxean izena ematea lortu zuen. Hala ere, Lehen Mundu Gerrak zapuztu zuen abiatu berria zuen ibilbidea, eta 1922ra arte ez zuen titulua eskuratu.

E.- Hiriartek bi gerra handiak bizi izan zituen: 1914koa eta 1939koa. Lehenengoa (1914-18) izan zitzaion mingarriena, nolanahi ere: gudu zelaiak eta hegazkinen arteko tiro gurutzatuak ezagutu zituen lehenik; gero, atxilo hartu zutelarik, Manheimgo kontzentrazio esparrua. Erabateko etena izan zen bere bizialdian. Traumatikoa, ezinbestean. Hala eta guztiz ere, ihes egitea lortu zuen eta Parisera itzuli zen. Hala, ikasketak amaitu zituen, ibilbide profesionalari ekin zion eta Joséphine Signoretekin ezkondu zen.

G.- Bilboko Jesusen Bihotza monumentua egiteko lehiaketa publikoan bigarren geratu zen Hiriart; Pedro Muguruzak eskuratu zuen proiektu hori. Jada 1923an gaude, eta denbora gutxi geratzen zitzaion arkitekto gisa lehen aldiz ospea lortzeko, La Maîtrise lanarekin; Parisko Lafayette galerietako pabiloietako bat zen, dekorazio arteen nazioarteko erakusketa bat zela-eta eraikia.

E.- Inor gutxik zekien gurean Hiriart eta kideak (Georges Tribout eta Georges Beau) Bilboko Jesusen Bihotza monumentua egiteko lehiaketan saiatu zirela. Nazioarteko lehiaketa izan zen, eta arkitekto handiak erakarri zituen. Pedro Muguruzak irabazi zuen lehiaketa, gerora, ia 20 urteren buruan, Erorien Harana proiektua egingo zuen arkitekto falangistak.

Bestalde, La Maîtrise pabiloiak nazioartean oihartzun izugarria izan zuen. Ehunka aldizkaritan eman zen argitara, eta arkitektura eta arteari buruzko goi mailako liburu askotan aurkitu ahal da. Zer esanik ez gaur egun eskura daukagun amaraun digitalean. 1925ean Parisen egindako «Exposition internationale des Arts décoratifs et industriels modernes» erakusketa hartako ikonoetako bat da.

G.- Euskal Herriko jendearentzat bere lan ospetsuenak (eta goiztiarrenak), zalantzarik gabe, Lehen Tokia eta Leihorra (Bordagain) etxeak dira. Geroago, Biarritzeko Itsas Museo edo Aquarium bereziaz arduratuko zen. Enkargu horiek lortuko al zituen Parisko La Maîtrisse-rekin bedeinkapena jaso izan ez balu?

E.- Galdera ona da... Ez dakit. Egia esan, La Maîtrise egiteko deialdia irabazi eta pabiloia eraiki izanak sekulako bultzada eman zion Hiriartek eta kideek osaturiko arkitektura estudioari. Nolanahi ere, Hiriart ezaguna zen Lapurdin; Leihorra etxearen proiektua, azken finean, familia harremanen eremuari dagokio.

G.- Bai Leihorra bai Barcelonnetteko Etxe Urdina (berak egindako beste lan bat, Proventza-Alpeak-Kosta Urdina eskualdean) Frantzian monumentu historiko ofizial gisa katalogatuta daude, baina ez da gauza bera gertatzen liburuko azalerako aukeratu den Le Musée de la Mer ospetsuarekin. Kultur agintari frantziarren irizpidea erraz ulertzen al da?

E.- Ez da hainbeste Frantziako erakundeen irizpidea ulertzea, arkitektura garaikideari garrantzia ematen dion herrialde bat dela azpimarratzea baizik. Frantziak XX. mendeko arkitektura ezagutu eta aintzat hartu egiten du. Erakundeak bere balio kulturalaren jakitun dira. Hemen, berdin zait Hego Euskal Herria edo Espainia izan, askoz ere atzerago goaz, mende erdiko atzerapenez, esango nuke.

G.- 1937ko Erakusketa Unibertsalean erakusketarien zuzendaria izan zen, baina ordurako Tunisian ondare sendoa zuen. Magreben kolonizazioa Europako arkitektoen eskutik ere iritsi zen. Hiriart horren eredu egokia da?

E.- Bai, noski, kolonizazioaren arkitekturaren adibide dira Tunisian egin zituen lanak. Guztia zuten beren alde: jatorria, hizkuntza eta ikasketak; Protektoratuaren laguntza, itzala eta babesa; tokiko eliteekin harremanetan jartzeko erraztasuna; Frantziako ereduari jarraitzen zion arkitektura eta antolaketa profesional bat. Tunis hiriari dagokionez, arkitektura koloniala bi jatorritako arkitektoen arteko lehia giroan garatu zen: alde batetik arkitekto italiarrak zeuden, Tunisiara iristen lehenak, zeintzuek art nouveau eta estilo klasizistan jardun baitzuten; beste aldetik, arkitekto frantsesak, hauek estilo modernoak landu zituzten, art déco, arrazionalista eta abar.

G.- Tunis hiriak bi hirigune ditu: medina (Unescok Gizateriaren Ondare izendatua) eta Europaren eraginpeko esparrua, zingiren gainean eraikia. Frantziak bere hiri zabal eta karratuaren diseinua utzi zuen, jatorrizko hiriko desordenaren aldean, eta hori batez ere Gerra Handiaren ondoren nabaritu zen, arrazionalismoaren eta art déco-aren bidez.

E.- Bai eta ez; nor gara gu esateko medina arabiarraren kale bihurri eta estuek ez diotela ordena jakin bati erantzuten? Ez gara gai ulertzeko zein antolamenduri erantzuten dioten, baina, jakina, ordenaren eredu dira: ordena soziala, aginte guneak ezartzen duena; ordena ekonomikoa, gremio eta saltokien organizazio espaziala ezartzen duena; ordena erlijiosoa...

Horren aldean, Europaren kolonizazioak –Frantziarenak, batik bat– antolaketa erabat ezberdin batean oinarrituriko hiri berri bat ezarri zuen: etorbide eta kale zuzenez, pasealekuz eta abarrez osatua. Bi hiri antolaketa dira, zein baino zein ederragoak. Batetik bestera igarotzea egundoko esperientzia da. Shock bat. Endorfina jarioan jartzen gaitu.

G.- Bi joera horien eta art noveau-aren arteko banaketa lerroa ez al da oso fina? Batzuetan hiru estiloak bereiztea oso zaila da; batez ere, lehenengo biak. Baina hirurek material eta apaingarri garestiak behar zituzten.

E.- Lehen biak, arkitektura arrazionalista eta art déco estiloa, ez dira beti ongi bereizten ahal. Bada art déco etxerik –Hiriartek Baionan egindako Villa Syrius (1929), esaterako– arrazionalistatzat jo ahalko litzatekeena, apaingarri xume batzuengatik ez balitz. Gauza bera gertatzen da Fernando Arzadunek Donostian egindako La Equitativa etxearekin (1930), zeina arrazionalistatzat jotzen baita, nahiz art déco estiloari egindako hainbat keinu ageri dituen han eta hemen.

G.- Sizilia Tunisiatik 150 itsas miliara dago. Zer rol bete zuen Italiako komunitateak Tunisko hirigintza garapenean?

E.- Haiek arduratu ziren eraikuntzaz. Hiriaren antolamendua frantsesek egin zuten; gremioak, berriz, italiarrak ziren. Harginak, arotzak, iturginak eta margolariak italiarrak ziren, eta italiera zen eraikuntza lanetan gehien aditzen zen hizkuntza, edo, hobeki esan, Italiako aldaerak: napoliera, siziliera, sardiniera eta ligurera, besteak beste.

G.- Hiriart behar bezainbeste ezagutzen da Hegoaldean? Gasteizen art déco-aren presentzia eskasa da. Donostian eta Bilbon ez da halakorik gertatzen, beraz, segur aski, estilo horretako eraikinak egiterakoan kontuan hartuko zuten.

E.- Art déco estiloa badago, noski, gure hirietan. Han eta hemen azaltzen dira, pindarrak bezala, etxeen aurrealde eta fatxadetan, bebarruen apainduretan eta halakoetan. Altxorra, nolanahi ere, Lapurdin dago, eta Hiriart da giltzarria. Bere figura Euskal Herri osoan ezagutu dadin lanean ari gara. Ikuspegia aldatuko da, arkitekturan interesa duen jendearengan behinik behin. Prozesu luzeak dira. Horretan, ezaguera berrien zabalkundean, lan akademikoek garrantzi handia dute. Izan ere, haiei dagokie azken urteetako erreferentzia berriak aintzat hartzea eta ezagutzera ematea. Horregatik da berebizikoa, zeinahi lani ekiten diogularik, Artearen Egoera jorratzea eta erne ibiltzea argitaratu berri diren lanak jasotzen, sorpasso erreferentziala gertatuko ez bada. 

DOKUMENTAZIOA
Lauren Etxepare. Arkitektura ikerlaria eta irakaslea: «Hiriart artista handia da ateak egiten».
Joseph Hiriart 'art déco' arkitektura estiloaren «maisuak» obra adierazgarriak eraiki zituen hala Euskal Herrian nola Tunisen. Lauren Etxeparek denak bildu ditu liburu argitaratu berrian.
Ainize Madariaga | Berria, 2020-12-01
https://www.berria.eus/paperekoa/1886/048/001/2020-12-01/hiriart-artista-handia-da-ateak-egiten.htm

#books #architecture | Designing buildings for people : sustainable liveable architecture

Designing buildings for people : sustainable liveable architecture / Derek Clements-Croome.
Ramsbury : The Crowood Press, 2020.
208 p. : il.
/ EN / Libros / Arquitectura – Aspecto del medio ambiente / Arquitectura sostenible

📘 Ed. impresa: ISBN 9781785007095
Cita APA-7: Clements-Croome, Derek (2020). Designing buildings for people : sustainable liveable architecture. Crowood Press.
ehuBiblioteka BCG A-72:504 DES
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1240169576

[.en] Our built environments can affect us in many subtle ways. Simply sensing fresh air and natural light or seeing greenery and open space can uplift our mood and improve our wellbeing. But these healthy environments are increasingly difficult to achieve in practice. The vital collaboration between the many people involved in designing and producing buildings is often not achieved. Then there is the pressing need to reduce waste and pollution. Managing these demands is a challenge, especially in a traditional climate of short-term thinking. Designing Buildings for People explores how we can learn from buildings of the past, vernacular architecture and the natural world around us, while still harnessing the opportunities presented by technology, to think creatively, work collaboratively and exercise a transdisciplinary approach. The book features over 200 images, exhibiting the acclaimed work of internationally recognized and research-led designers from the fields of architecture, engineering and management. It is a prime reference work for professionals and students who want to build the sustainable buildings of the future.

#recursoselectronicos #articulos #arquitectura | La obra de Pedro Muguruza : breve repaso de una amplia trayectoria

La obra de Pedro Muguruza : breve repaso de una amplia trayectoria / Carlota Bustos Juez [Universidad Politécnica de Madrid].
En: P+C : Proyecto y Ciudad : Revista de Temas de Arquitectura [ISSN 2172-9220], 5 (2014-11), 101-120.
/ ES / Artículos / RE / Arkidat / Arquitectura – Siglo XX – España / Pedro Muguruza

🔓 Ed. digital: Open Access / RE-UPCT R-P+C
https://repositorio.upct.es/handle/10317/4387

[.es] Pedro Muguruza Otaño (Madrid, 1893-1952) fue uno de los protagonistas de la historia de la arquitectura española del segundo cuarto del siglo XX, un arquitecto que realizó numerosos e interesantes proyectos de distinta índole, alumno y profesor de la Escuela de Arquitectura de Madrid, académico de Bellas Artes de San Fernando y primer Director General de Arquitectura. Con este escrito se pretende trazar un breve recorrido por su prolífica trayectoria profesional.

Adquirió su formación universitaria (1909-1016) en la Escuela de Arquitectura de Madrid con el último plan de estudios del siglo XIX, entre cuyos profesores se encontraban Ricardo Velázquez Bosco, Antonio Flórez, Manuel Aníbal Álvarez o Vicente Lampérez. Para el ejercicio final de carrera realizó un proyecto para embarcadero real en Santander , concebido dentro de los preceptos del historicismo reinante. Muguruza fue compañero de carrera de Torres Balbás, con quien compartió el compromiso y la práctica activa en la restauración patrimonial, disciplina que se estaba configurando en términos modernos en la España de aquel momento.

Muguruza pasó en poco tiempo de alumno a profesor. Primero ingresó como auxiliar interino y más adelante se vinculó definitivamente al mundo universitario al obtener en 1920 la cátedra de ‘Proyectos de detalles arquitectónicos y decorativos’. Era una asignatura del segundo curso del plan de estudios de 1914, y recibía a los alumnos que habían pasado el primer curso de proyectos impartido por Modesto López Otero; del tercero era responsable Pascual Bravo. Pero Muguruza no compatibilizó la enseñanza con el ejercicio de la profesión a lo largo de toda su carrera, pues en 1932 solicitó una excedencia voluntaria que se alargó hasta 1946, año en que dimitió como Director General de Arquitectura. A pesar de este paréntesis, fue uno de los profesores fundamentales en la renovación educativa de la disciplina.

#recursoselectronicos #articulos #arquitectura | ¿Racionalismo sin vanguardia? : Pedro Muguruza en el Paseo de La Concha de San Sebastián

¿Racionalismo sin vanguardia? : Pedro Muguruza en el Paseo de La Concha de San Sebastián / Mariano González Presencio, Juan Bautista Echeverría Trueba.
En: Cuaderno de Notas [ISSN-e 2386-8376], 21(2020), 98-111
/ ES / Artículos / RE / Arkidat / Arquitectura – Siglo XX – Gipuzkoa / Arquitectura doméstica / Donostia-San Sebastián / Inmuebles para vivienda / Pedro Muguruza

🔓 Ed. digital: Open Access / RE-UCM R-CuadernoNotas
http://polired.upm.es/index.php/cuadernodenotas/article/view/4474
🔓 Ed. digital: Open Access / RE-Dialnet
https://dialnet.unirioja.es/servlet/articulo?codigo=7925029

[.es] En el Paseo de la Concha de San Sebastián existe una casa proyectada por Pedro Muguruza antes de la guerra civil y construida tras el final de la contienda. Se trata de una sencilla construcción no exenta de interés, tanto por su valor arquitectónico, recogido en distintas catalogaciones del patrimonio arquitectónico de la capital donostiarra, como por ser una de las primeras sustituciones que se produjeron en los palacetes que formaban la fachada de la Concha en los comienzos del siglo XX. Pero, lo que hace más interesante la revisión de este inmueble, más allá de estos aspectos, son la personalidad del arquitecto autor del proyecto, y las fechas concretas en que fue proyectado y construido. Circunstancias que se utilizan para desarrollar una breve reflexión crítica sobre la causa de la arquitectura moderna –y de la arquitectura en general- en España en esos convulsos momentos, teniendo en cuenta la formidable barrera que supone la guerra civil y el papel protagonista que su arquitecto iba a desempeñar en la arquitectura española en los primeros años del nuevo régimen franquista.

#books #architecture | Alejandro de la Sota : in defence of a logical architecture and other essays

Alejandro de la Sota : in defence of a logical architecture and other essays / Moises Puente (ed.).
Köln : Buchhundlung Walther Konig, 2021.
144 p. : il.
Serie: 2G Essays.
/ EN / Libros / Alejandro de la Sota / Arquitectura – Siglo XX – España 

📘 Ed. impresa: ISBN 9783960988755
Cita APA-7: Puente, Moisés (ed.). (2021). Alejandro de la Sota : in defence of a logical architecture and other essays. Buchhundlung Walther Konig.
ehuBiblioteka BCG A-72SOTA ALE
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1246481851

[.en] Alejandro de la Sota is one of the great masters of modern Spanish architecture, designing ground-breaking buildings such as the Civil Government (Tarragona, 1957-1964) and the Maravillas School Gymnasium (Madrid, 1960-1962). In this compilation of his most important essays, he reflects on the legacy of the Modern Movement and its atypical implementation in the sad cultural panorama of Spain under the Franco regime. It can be read as a chronicle of the evolution of Spanish architecture from the 1950s until the architect’s death. “One day I stopped working and tried to think freely about what I, and others as well, were doing. That very day I began to shake off many of the additions that embraced all serious thought about architecture, clinging to it like veritable limpets, crustaceans. I found the clean outcome attractive, and I thought it could also be called Architecture, or perhaps architecture. I enjoyed that lower-case a, which sufficed to resolve the issue that architecture has always had to resolve: the organisation of the world in which we live our lives.”

#books #architecture | Alexey Shchusev : architect of Stalin's empire style

Alexey Shchusev : architect of Stalin's empire style / Dmitrij Chmelnizki.
Berlin : DOM Publishers, 2021.
160 p. : il.
/ EN / Libros / Alexey Shchusev / Arquitectura – Siglo XX – Rusia / Arquitectura – Siglo XX - URSS

📘 Ed. impresa: ISBN 9783869224749
Cita APA-7: Chmelnizki, Dmitrij (2021). Alexey Shchusev : architect of Stalin's empire style. DOM.
ehuBiblioteka BCG A-72SHCHUSEV ALE
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1240785462 

[.en] Not only a gifted designer of many prominent buildings, his career was quite unique and closely intertwined with the turbulent course of Russian and Soviet history. He was one of the very few architects who managed to rise to the top of the architectural hierarchy under the tsars and then to repeat this success under Soviet rule. Already before the Revolution of 1917, Shchusev was an acclaimed Revivalist architect, wellknown for his church designs and Moscow’s Kazan Station. In the 1920s, he became a renowned Constructivist. Following the official renunciation of Avant-Garde architecture ordered by Stalin, Shchusev swiftly became an advocate of Socialist Classicism, designing many projects in the dictator’s favoured Empire Style in order to satisfy the Stalinist state’s needs for monumental representation. Combining a scholarly study of Shchusev’s career with stunning photographs this book traces the development of this artistically and politically gifted architect through the architectural and historical changes in the first half of the twentieth century.

#libros #urbanismo | Política y arquitectura : por un urbanismo de lo común y ecofeminista

Política y arquitectura : por un urbanismo de lo común y ecofeminista / Josep Maria Montaner, con la colaboración de Zaida Muxí ; prólogo de Raquel Rolnik.
Barcelona : Gustavo Gili, 2020.
262 p.
/ ES / Libros / Arquitectura y sociedad / Ecofeminismo / Política urbana / Urbanismo – Aspectos sociales. 

📘 Ed. impresa: ISBN 9788425232459
Cita APA-7: Montaner, Josep Montaner, & Muxí, Zaida (col.) (2020). Política y arquitectura : por un urbanismo de lo común y ecofeminista. Gustavo Gili.
ehuBiblioteka BCG A-711.4 POL
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1197970100 

[.es] Casi diez años después de la primera edición de Arquitectura y política y tras su paso por la política institucional, los autores revisan en esta segunda parte los postulados clave de la arquitectura contemporánea —su responsabilidad respecto a la sociedad—, para adaptarlos a las nuevas maneras de hacer política, que incluyen el feminismo como componente principal. Para ello, realizan un recorrido histórico y temático sobre el papel social de los arquitectos y los urbanistas hasta la actual era de la globalización. A partir de cuestiones como la vida comunitaria, la participación, la igualdad de género o la sostenibilidad, el libro identifica y analiza las vulnerabilidades contemporáneas de la arquitectura.

#books #townplanning | The ideal city : exploring urban futures

The ideal city : exploring urban futures / edited by Robert Klanten, Eliora Stuhler.
Berlin: Die Gestalten Verlag, 2021.
256 p. : il.
/ EN / Libros / Ciudades – Renovación / Urbanismo – Aspecto social / Urbanismo – Teoría

📘 Ed. impresa: ISBN 9783899558623
Cita APA-7: Klanten, Robert, & Stuhler, Eliora (2021). The ideal city : exploring urban futures. Die Gestalten Verlag.
ehuBiblioteka BCG A-711.4.01 IDE
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1244875933 

The city is an always changing human experiment. But in the last half century, it has changed morethan ever before - with little sign of slowing down. As this phenomenon takes place, an increasingnumber of architects, innovators and policy-makers are rethinking the city to make the most of spaceand resources. This book chronicles the design of urban futures. From apps designed to curb foodwaste to inventive fresh water infrastructure, Designing Urban Futures explores the many initiativesand experiments, all with the shared goal of making the cities of tomorrow a happier, healthier andmore inclusive place to be.

Published by Gestalten, ‘The Ideal City: Exploring Urban Futures’ explores new ways and trends to make cities better places for their residents. The richly illustrated book brings together already implemented architectural and technological solutions as well as completely new ideas for tomorrow’s urban living. Urban life is humankind’s biggest experiment to date, our cities are constantly evolving and adapting to climate and economy. The cities we have today are not necessarily the ones we need, but big and small innovation is rethinking visions of urbanization. Together with pioneering research and design agency SPACE10, we present future-orientated design which enhances quality of life and makes our urban spaces more vibrant. As technology and urban life edge ever closer, 'The Ideal City' explores the ambitious actions and initiatives being brought to life across the globe to meet tomorrow’s demand in clever, forwarding-thinking ways. From pedestrian infrastructure to housing, the book uncovers what is being discussed at the forefront of urbanism through expert essays and profiles.

#books #architecture | Herzog & De Meuron : 2002-2004

Herzog & De Meuron : 2002-2004 / Gerhard Mack.
Basel : Birkhäuser, 2020.
280 p. : il.
Serie: The complete works ; 5.
/ EN / Libros / Arquitectura – Siglo XXI / Herzog & de Meuron 

📘 Ed. impresa: ISBN 9783035610079
Cita APA-7: Mack, G. (2020). Herzog & De Meuron : 2002-2004. Birkhäuser.
ehuBiblioteka BCG A-72HERZOG HER/V
https://ehu.on.worldcat.org/oclc/1248614270

[.en] The long-awaited fifth volume on ‘The Complete Works of Herzog & de Meuron’ presents the sixty projects completed between 2002 and 2004 with characteristic attention to detail. These include buildings that have already become contemporary architectural icons, such as the National Stadium in Beijing and the Elbphilharmonie in Hamburg, but also projects which, though never realized, have influenced the architectural discourse. These include the residential tower for the Schatzalp Hotel, which overlooks Davos and inspired a new generation of Alpine architecture. In the period covered by this volume, urban planing was a major focus of Herzog & de Meuron's work. International acclaim fueled by booming construction led to numerous commissions in China (the Jindong New Development Area), and in Europe: master plans for Jerez de la Frontera in Spain, and the Olympic Games in London opened up entire urban regions to future development.

#books #architecture | Vertical living : compact architecture for urban spaces

Vertical living : compact architecture for urban spaces / edited by Robert Klanten, Elli Stuhler.
Berlin : Die Gestalten Verlag, 2021.
271 p. : il.
/ EN / Libros / Arquitectura doméstica / Arquitectura interior / Inmuebles para vivienda / Rascacielos

📘 Ed. impresa: ISBN 9783899558715
Cita APA-7: Klanten, Robert & Stuhler, Eli (eds.) (2021). Vertical living : compact architecture for urban spaces. Die Gestalten Verlag.
ehuBiblioteka BCG A-728.2 VER
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1243563538

[.en] The era of moving to the suburbs is coming to an end. Instead, a growing movement of city dwellers are looking for grand architectural solutions in the smallest of spaces. Slender, slim, and tall structures are soaring in the limited land available, offering innovative solutions to a world with ever-growing urbanization.‘Vertical Living’ is an introduction to the architecture and interior masterminds using skillful, clever design to conquer compact living wherever there is space. As we continue to expect more of our flats and houses, unexpected approaches are necessary for the future of our urban spaces.

#books #architecture | Beauty and the East : new Chinese architecture

Beauty and the East : new Chinese architecture / edited by Robert Klanten and Elli Stuhler.
Berlin : Die Gestalten Verlag, 2021.
319 p. : il.
/ EN / Libros / Arquitectura – Siglo XXI – China

📘 Ed. impresa: ISBN 9783899558722
Cita APA-7: Klanten, Robert & Stuhler, Elli (2021). Beauty and the East : new Chinese architecture. Die Gestalten Verlag.
ehuBiblioteka BCG A-72.038(510) BEA
https://ehu.on.worldcat.org/v2/oclc/1243623213

[.en] The transformation of China in the past four decades has been nothing short of spectacular. Now a cultural and economic player on the world stage, its rise has also given air to a new generation of architects and interior designers. Once China looked to the West for references and inspiration, today an emerging movement is molding a new design expression which fuses centuries of local tradition with idealistic visions. ‘Beauty and the East’ presents the Chinese talent shaping an aesthetic bound by heritage and the surrounding environment. Adopting new methods and techniques, they are pushing design possibilities and influencing the watching world. From cultural institutions to cityscapes, explore the tantalizing world of Chinese architecture and get a window into the world of tomorrow.